1997 Nepal reisverslag

Zondag 12-oktober-1997, 1^e reisdag van Amsterdam via Londen naar New Delhi, India.

Om 07:00 uur arriveerden we op Schiphol, onze reisleider Rim de Roon was al aanwezig bij balie 14.

Om 09:40 uur zijn we opgestegen met vlucht BM102 naar Londen. En om 10:30 uur (Engelse tijd) geland op Heathrow, nadat we in een recordtempo een Engels ontbijt (koffie/thee broodjes jam jus d’orange gebakken aardappeltjes roerei en bacon en een worstje) naar binnen hadden gewerkt.

Heathrow is een enorm groot oud vliegveld, waar we vanaf de aankomsthal met een bus naar vertrekhal 3 werden vervoerd, vanwaar we zouden vertrekken naar New Delhi.

Bij Gate 24 hebben we ingecheckt voor de Air India vlucht AI188.  Er zaten ongelooflijk veel mensen te wachten zodat we dachten moet dit allemaal met hetzelfde vliegtuig mee?

Om 12:50 uur zijn we met de Jumbo Jet (Boeiing 747) opgestegen.  Het is onze eerst verre vliegreis, niet te geloven dat er zoveel passagiers mee kunnen. Het waren merendeel Indiërs met huilende kinderen. De vrouwen en mannen met hun specifieke kleding, kleurrijk en met veel stijl gedragen.

Langzaam heeft iedereen plaats genomen, ze haasten zich niet. Wij zitten in rij 34, deze bestaat uit 3 stoelen links een gangpad, 4 stoelen in het midden, weer een gangpad en 3 stoelen aan de rechter kant. Het zijn ca. 55 rijen, dus zitten er ca. 550 mensen in het vliegtuig. De stewardessen dragen kleurige gewaden, heel anders dan bij Britich Midlands die droegen een keurig mantelpakje plooien rok en een schattig hoedje. Het was een lange vlucht (08:30 uur) onderweg werden we goed van eten en drinken voorzien.

Maandag 13-oktober-1997, 2^e reisdag. Van New Delhi naar Kathmandu

Om 01:00 uur (plaatselijke tijd) zijn we geland in Delhi, waar we ca. 3 kwartier op de landingsbaan hebben gewacht. Daarna hebben we de bagage opgehaald en zijn met een bus naar het Centauer hotel gebracht.

Het duurde vrij lang voordat we ingecheckt waren en naar onze kamer konden. We hebben  van 04:30 uur tot 07:30 uur geslapen. Ontbeten (continental breakfest) en weer met dezelfde bus terug naar het vliegveld.

Op het vliegveld aangekomen moesten we eerst de airport taks betalen, de bagage door het röntgenapparaat laten gaan en inchecken. We hebben belachelijke situaties meegemaakt, we zijn van het kastje naar de muur gestuurd en moesten ontzettend veel formulieren invullen voordat uiteindelijk alle stempels in het paspoort stonden.

De laatste controle was die van de handbagage, mijn rugzak werd aan de kant gezet. Er was Lood geconstateerd in mijn rugzak, het waren de batterijen die ik samen met mijn boardingpas (die ik van tevoren had ontvangen) moest inleveren.

Na enig heen en weer gepraat begreep ik dat ik mijn boardingpas weer terugkreeg bij de Gate en de batterijen in Kathmandu. Toen begon het wachten, iedereen was al ingecheckt en ik stond er met nog een Nederlands meisje met dezelfde problemen. Uiteindelijk kregen we op het laatste nippertje onze boardingpas en konden opgelucht plaats nemen in het vliegtuig.

Het vertrek was om 08:00 uur en om 09:15 uur Nepalese tijd zijn we na een rustige vlucht geland. Eerst moesten de traveler checks worden ingewisseld, dit ging niet zonder problemen vanwege de kleine coupures die ik had waardoor ik veel handtekeningen (ook weer opnieuw) moest zetten.

Daarna uitgecheckt en de bagage opgehaald en op zoek gegaan naar het kantoor van Air India waar ik toch de batterijen weer heb terug gekregen.

Buiten het vliegveld werden we opgewacht door de host van SNP die ons een bloemenkrans ter begroeting omhing. Vandaar zijn we met een busje naar het Tilitchi hotel vervoerd. Onderweg door oude gedeeltes gereden, tuut tuut tuut (linksrijdend) heilige koeien bedelaars heel veel honden af en toe een geit en de meeste mensen in lompen gehuld op blote voeten, kortom heel veel indrukken in een kort tijdbestek, het was een ware kultuurshock.

In het hotel aangekomen werden we begroet door Rita (begeleidster van SNP) en werden de kamers toegewezen. Voor Nepalese begrippen was het een heel luxe hotel. Die avond zijn we met de groep gaan eten in een restaurantje (500 roepies Fl.18,-) vegetarisch, om mogelijke darmproblemen te voorkomen. We zijn om 21:30 uur gaan slapen.

Dinsdag 14-oktober-1997, vrije dag te besteden in Kathmandu.

Vannacht om 01:30 uur gebons op de deur, zal wel een foutje zijn. Om 02:00 uur telefoon, weer een foutje.

Die ochtend hebben we ons haast verslapen het was reeds 08:00 uur. We hadden met onze reisleider afgesproken om 08:00 uur gezamenlijk met de groep te ontbijten en wat bijzonderheden door te nemen over bezienswaardigheden in Kathmandu.

Om 10:00 uur met medereiziger  Wim Penninx Kathmandu gaan bezichtigen, eerst naar de PASHUPATINATH-tempel gelopen waar de lijkverbranding is. De openbare lijkverbrandingen in Kathmandu vinden plaats aan de oevers van de zeer vervuilde Bagmati-rivier. Hierna zijn we via binnenwegen verder gewandeld waar we onderweg  slangenbezweerders en loslopende apen hebben gezien. Daarna kwamen we na een half uurtje bij de BOUDHANATH Stupa.

De BOUDHANATH Stupa is een grote halve bol met een torentje erbovenop dat met bladgoud is bekleed en waarvandaan gebedsvlaggetjes naar beneden zijn gespannen omgeven door gebedsmolens. Tussen al deze oude en historisch gezien heel interessante bouwwerken was het heel verrassend te constateren dat de E-mail faciliteit (160 roepies voor 1Kb) ook al bekend was. Wim Penninx heeft hier gebruik van gemaakt om zijn collega’s een mailtje te sturen.

Daarna terug gewandeld door de sloppenwijken naar het hotel. In het hotel wat gegeten waarna we de plunjebalen hebben gepakt, waarna deze gewogen werden voor de trek. Ze wogen 10,5 en 11 kg, dit was binnen de norm van 12 kg wat het maximum was, daarboven moest per kg bijbetaald worden. De reisleider heeft nog  Roepies geïnd voor de gezamenlijke fooien voor de dragers en donaties aan b.v. scholen onderweg.

Die avond met de 6 medereiziger samen gaan eten in een authentiek Nepalees restaurant, de schoenen uit en aanzitten aan lage tafels. Op de terugweg zijn we met de reisleider als gids door Kathmandu langs steegjes en binnenplaatsen met prachtige beelden en tempels gewandeld. In het hotel aangekomen zijn we om 22:30 uur gaan slapen.

Om 06:45 uur ontbeten en 07:30 uur vertrokken met de bus, het was ca. 100 km rijden over zeer slechte wegen met wel een overweldigend uitzicht over terrassen en bergen.

Woensdag 15-oktober-1997, bustocht van Kathmandu nar Dunche (1970m).

We zijn met  7 mede reizigers inclusief de reisleider van SNP Rim de Kroon en met een veelvoud aan sherpa’s aan de trekbegonnen. Deze busreis is de meest indrukwekkende ervaring geweest in ons leven. Wat een afgronden en dan de toestanden die uitgehaald moesten worden om een tegemoetkomende vrachtwagen of bus te laten passeren. Tot aan Trisuli Bazar ging het nog wel, maar naar Dunche was het een regelrechte aanslag op ons incasseringvermogen.

Een keer zijn we met het linker voorwiel een rijstveld ingereden, waarna we moesten uitstappen en de bus weer met man en macht op de weg is gehesen. Waarna we onze weg weer vervolgden. Deze werd alsmaar hobbeliger en smaller de bus schommelde behoorlijk heen en weer met uitzicht naar de diepte van de ravijnen.

Om 16:00 uur aangekomen op onze eerste kampeerplek in het dorp Dunche, met prachtige vergezichten over de toppen van de Ganesh Himal.

Donderdag 16-oktober-1997, eerste wandeldag van Dunche (1970m) naar Golcum Bensi (1700m).

Vannacht met tussenpozen geslapen het was helder weer met een volle maan. Om 06:00 uur werden we gewekt met “Hello Sir good morning thee?” dus met thee op de slaapzak, 20 minuten later kwam het waskommetje. Het was nog behelpen en er moest nog systeem inkomen. Voor het ontbijt moest alles weer in de plunjebaal zitten en de dagrugzak zijn ingepakt, doorwerken dus. Na het ontbijt zijn we om ca. 07:30 uur gestart met de track voor die dag. Om ca. 12:00 uur hadden we de lunchpauze, de keukenploeg had de warme maaltijd klaar, frites sandwiches, bonen en wortelen die we zittend op een blauw zeil hebben verorberd. Om 13:30 uur weer gestart waarna we om 15:30 uur op ons tweede kamp arriveerden. Onderweg zijn we langs de laatste zogenaamde Cola-stands gekomen en hebben nog een groep Langora apen gezien en heel veel kinderen met snotterbellen en bedelend Namasté Pen roepend. De natuur is zo schitterend en vooral heel gevarieerd. Weer op tijd gaan slapen, 20:30 uur (de slaap vatten is nog even wennen).

Vrijdag 17-oktober-1997, van Colcum bensi (1700m) naar Gatlang (2650m).

Vandaag was het behoorlijk zwaar, 1000m klimmen en 1000m dalen. Om 10:45 waren we op onze lunchplek, het was een behandelkamer van een dokterspost in het dorp Gatlang. De kinderen kwamen aan het raam naar ons kijken en met het woordenboek in de hand hebben we een gesprek met ze gevoerd over Toopies (hoedje) en de telwoorden doorgenomen, we werden enthousiast gecorrigeerd op onze uitspraak. We werden ook een voor een gekeurd, ze wezen op onze brillen kleur haar en onze horloges. Er was een meisje dat haar armband geruild heeft met Marlies haar horloge, ze waren hier allebei heel gelukkig mee. Voor Marlies heeft de armband veel gevoelswaarde en voor het meisje is in het bezit zijn van en horloge een teken van aanzien in het dorp. De huizen in het dorp waren van mooi houtsnijwerk voorzien. Het kamp lag naast een Gompa, dat is een soort tempel die we hebben bezocht, er waren maskers gebedsrollen geschriften trommels en beelden, heel bijzonder.

Die avond was het fris zodat we na het avondeten (macaroni gefrituurde bloemkool en mono’s (gevulde deegbolletjes)) om 20:00 uur naar onze eigen tent zijn gegaan zodat de dragers en draagsters in de eettent konden slapen.

Zaterdag 18-oktober-1997, van Gatlang (2650m) naar Samdang vallei (3200m).

Nu ging het echt het hooggebergte in, eerst een klim naar 

een pas op 3600m hoogte, het was er mistig en erg koud en guur. Na een steile afdaling waren we om16:00 uur op onze kampeerplaats inde vallei, ik had overal pijn en was erg moe. Ik ben die hele avond rillerig gebleven en het eten viel ook niet lekker. We hebben ook nog een hagelbui gehad. Weer op tijd gaan slapen.

Zondag 19-oktober-1997, rustdag in de Samdung vallei (3200m).

Vanochtend met hoofdpijn wakker geworden en mijn buik voelde ook niet best., vannacht ben ik er een paar keer uit geweest, behoorlijk aan de diaré. Het ijs stond op de tent. De rustdag heb ik ook als zodanig gebruikt en ik ben met Els die ook niet lekker was in het kamp gebleven. Marlies is wel meegegaan om een pas te beklimmen van 4000m.

Na 1 uur besloot Marcel om niet meer verder te gaan en bleef achter, het werd steeds steiler en steiler en Marlies besloot op ca. 3650m hoogte ook te stoppen en bleef met Faldo de tweede gids achter. De anderen Wim Elly Albert en Rim zijn tot op 3900m geklommen het zicht werd steeds minder waarna zij ook aan de afdaling zijn begonnen.

Die avond heb ik ook niets gegeten, ik heb wel ODS naar binnen gewurmd, wat jammer was want het kwam er 10 minuten later weer spontaan uit.

Maandag 20-oktober-1997, Samdang vallei (3200m) naar nabij Tipling (2790m).

Vanochtend weer ontbeten, 2 sneetjes toast. Om 07:45 uur zijn we weer op pad gegaan. Het hoogste punt was vandaag de Pang-Sangpas (3800m) .

 Tot aan de lunch is het best goed gegaan niet veel gegeten wel veel gedronken, de hoofdpijn werd dankzij de paracetamol wat minder.Bij onze nieuwe kampeerplaats aan de rand van een bos stonden Yaks te grazen,vlgs. Onze reisleider was dit zeer uitzonderlijk op deze hoogte (2790m), meestal zaten ze boven de 3000m i.v.m. vatbaarheid voor ziektes onder deze hoogte. Die avond backgammon geleerd en gespeld in de eettent.

Dinsdag 21-oktober-1997, nabij Tipling (2790m) naar Chalize (1600m).

Vanochtend zijn we uiteraard weer op tijd opgestaan, we voelden ons een stuk fitter. Alleen Els heeft het niet zo best gehad, diarree en braken). De route van vandaag was niet zo zwaar, we komen weer door een dorp (Tipling). Het is altijd een gejoel en gejuich als kinderen zien dat er vreemdelingen aankomen. Het is vertederend en we staan er versteld van dat de kinderen in hun blote billen en de haren stijf van de vlooien rondrennen en Namasté roepen. Vandaag een heel gevaarlijke brug zonder leuning moeten oversteken, we waren blij dat we aan de overkant waren. In Chalize aangekomen bivakkeerden we op het schoolplein. We werden goed bekeken tijdens het scheren en haren wassen. Die avond was het hele dorp uitgelopen en kwamen ze zingen en dansen op het schoolplein. De dans werd geopend door twee jongens waarna 3 meisjes het optreden vervolgden. Het was heel leuk en bijzonder maar duurde wel erg lang. We kregen ook een Tika op ons voorhoofd en een bloemenslinger omgehangen. Rim onze reisleider heeft een donatie gedaan voor het schooltje namens de hele groep. We zijn om 22:00 uur gaan slapen.

Woensdag 22-oktober-1997, van Chalize (1600m) naar voorbij Hindung (2500m).

Om 06:00 uur weer thee op de slaapzak, daarna vertrokken voor de moeilijke klim naar Hindung. Eerst moesten we over een hangbrug (ohlala) de hellingen waren vandaag heel stijl. Wim Penninx was vandaag aan de beurt om ziek te worden, hij is onderweg flink gevallen en van zijn stokje gegaan. De lunch was in het dorp Hindung.

De kinderen hadden een schommel waar ze zich uitstekend op vermaakten. Om 15:00 uur aangekomen op een mooie kampeerplek aan de rand van een bos.

Donderdag 23-oktober-1997, voorbij Hindung (2500m) naar Thulo Dhunga (3250m).

Het was weer 1000m klimmen en 200m dalen. Er is geen nieuw ziektegeval bijgekomen en Wim Penninx is weer aardig in de benen. Het klimmen was erg zwaar, het eerste stuk eerst liep ik achter Marlies later zei Rim onze reisleider dat ik beter voor kon lopen om de richting van het pad aan te geven zodat Marlies zich alleen op het klimmen kon concentreren. Op deze hoogte kom je geen mens meer tegen. De gehele dag is het bewolkt gebleven en op het einde had Marlies na een valpartij over een glibberige steen last van haar rug. Zelf had ik weer last van hoofdpijn (toch de hoogte?). Op de kampeerplaats aangekomen was het verbazend om te zien dat voor iedere tent toch weer een redelijk vlak plekje was gevonden. Het avondeten was heel smakelijk, mono’s patat en bloemkool.  In overleg met Rim heb ik besloten om een pilletje tegen hoogteziekte in te nemen. Weer vroeg gaan slapen. Vannacht ben ik vaak uit de slaapzak gemoeten om te plassen, dat was het gevolg van het pilletje. Om 05:00 uur werden we ruw gewekt, de gidsen waren de sneeuw van de buitentent aan het scheppen.

Vrijdag 24-oktober-1997, ingesneeuwd.

Die nacht had ik al gezien dat het wit was, maar die ochtend konden we pas echt zien hoeveel sneeuw er die nacht was gevallen en nog steeds in hele dikke vlokken naar beneden kwam. Vandaag zouden we vertrekken naar onze hoogste kampeerplek van deze tocht dit is in verband met de sneeuwval uitgesteld. We hebben de dag doorgebracht met kaarten (toepen) in de eettent en uitgerust. De hele dag heeft het nog gesneeuwd. De dragers wilden zo snel mogelijk gaan dalen aangezien er sommigen bij waren die geen schoenen hadden en op teenslippers liepen. De binnentent werd nat en de handdoekjes waren bevroren. En er was weer een nieuwe zieke, Marcel was nu aan de beurt met darmproblemen.

Zaterdag 25-oktober-1997, Thula Dunga (3250m) naar Vieuw-point (3750m) en dalen naar Thanlung (2650m).

Uitgeslapen tot 06:30 uur, de rits van de tent was stijf bevroren en het waaide nogal maar na enige tijd was er ook een stralend zonnetje aan een blauwe hemel. Na het ontbijt zijn we ondanks de sneeuw op weg gegaan naar het Vieuw-point. Marcel was achtergebleven en Els en Marlies zijn ca. 300m mee geklommen. Elly Wim Albert Rim en ik zijn door geklommen tot 3750m hoogte waar we een schitterend uitzicht hadden op de toppen van de Ganesh Himmal en Paldol en aan de andere kant op het dal en het besneeuwde kamp. Ondertussen waren Els en Marlies met de gids Faldo begonnen aan de afdaling nar het kamp. Onderweg riep Faldo op Ray van de keukenploeg om assistentie die hun daarop tegemoetkwam om te helpen dalen. Ze waren een beetje aan het dollen en ineens schoof Marlies van het pad de afgrond in en gleed zo’n 10 meter naar beneden totdat ze zich aan een tak kon vastgrijpen waarna Faldo en Ray haar weer naar boven op het pad hebben geholpen. Dat was schrikken de rest van de afdaling hebben ze daarna zeer geconcentreerd gedaald.

Nadat wij op de het Vieuw-point hadden gestaan zijn we weer afgedaald waar we om 11:15 uur weer in het kamp arriveerden. Marlies had onze plunjebalen al gepakt omdat we diezelfde dag naar een nieuw kamp nabij Thanlung (betekent; open plek in bos) zouden opslaan. Dat werd dus dalen langs hetzelfde steile pad dat we konden van de heenreis en Marlies had de schrik van die morgen nog in de benen, geen makkelijke tocht dus.

We zijn uiteindelijk in ons nieuwe kamp aangekomen waar we doodmoe in onze tent zijn gevallen. Het kampeerplaatsje was idyllisch genoeg met harde puntige stenen die door de isoleermatjes heen goed te voelen waren, ik ben enige tijd met kledingzakken in de weer geweest om een lekker slaapplekje te creëren.

Zondag 26-oktober-1997, van Thanlung (2650m) naar Burang (1600m).

Om 07:30 zijn we vertrokken voor een lange afdaling van 1000m en daarna weer 500m stijgen. Onderweg weer over hangbruggen gelopen waar twee rivieren de Bhahil Khola en Anku Khola bij elkaar komen, dit is in Nepal een heilige plek er staat dan ook een Tempeltje. Onze hoofdgids Dawa heeft nog een onplezierige ontmoeting gehad met een slang die boven op een rots lekker lag te zonnen. Aangekomen in Burang werd het kamp opgezet op het dorpspleintje weer onder veel belangstelling van de plaatselijke bevolking. Eindelijk weer eens de haren gewassen aan de dorpspomp. Die avond weer lekker gegeten, spaghetti en een vegetarische hamburger gevuld met aardappel en ananas na.

Maandag 27-oktober-1997, van Burang (1600m) naar voorbij Tjapsung Khola (1600m).

We zijn aan onze laatste week begonnen. Na een vrij onrustige nacht weer na thee op de zak, ontbijten en inpakken weer op weg gegaan. Om 07:30 uur vertrokken, vanaf vandaag willen we iedere dag wat inlopen op het loopschema zodat we de laatste dag niet ver meer hoeven te lopen. Eerst zijn we echter nog een stukje teruggelopen om nog wat allerlaatste foto’s te maken van bergtoppen. Marlies was achtergebleven in het dorp en had van Layka een bloemenkrans gekregen. Vandaag zijn we verscheidene Land-slides (aardverschuivingen) overgestoken. Wat een ravage rest er na zo’n aardverschuiving enkel gruis en rotsblokken waar een provisorisch pad over loopt. Deze streek is al een stuk drukker, we komen veel vrachtdragers tegen die wel lasten van 60 kg en meer dragen. Er is ook een groot verschil in de huizen, ze worden allengs groter en mooier. We hebben 500m geklommen en 500m gedaald en tot 14:00 uur gelopen waarna het kamp werd opgezet langs het pad op een terras met een prachtig uitzicht over de verschillende valleien voor ons.

Dinsdag 28-oktober-1997, van Tjapsung Khola (1600m) naar voorbij Kuri (1600m).

De voorlaatste wandeldag, we zijn eerst 500m afgedaald naar de rivier waar weer een schitterende hangbrug moest worden overgestoken. Van hieruit ging het weer 1000m behoorlijk stijl omhoog waarna weer gedaald kon worden naar het dorpje Kuri. Hier waren we op tijd voor de gymles bij het schooltje, wat een discipline. De kampeerplek was op een rijstveld terras, de planten waren net gerooid en lagen te drogen op de rand van het terras.

Woensdag 29-oktober-1997, voorbij Kuri (1600m) naar dorp nabij Trisuli  Bazar.

Die ochtend was het helder weer, het lijkt of we alsmaar vroeger beginnen en langer lopen, of lijkt dat maar zo. Eerst weer dalen naar de rivier, de hangbrug over en dan weer klimmen naar een pas op 2000m. Na de lunch liepen we door een dorp waar ineens grote paniek ontstond omdat een drieste waterbuffel het pad kwam af gedenderd en ons belaagde. Na enige consternatie zijn we op een muurtje gesprongen en was het gevaar geweken.

De dragers hadden we die hele dag niet gezien, die roken zeker al de stal.

Onderweg vroeg de hoofdgids Dawa of het goed was als er een schaap gekocht werd voor het afscheidsfeest die avond. Ook werd er raki bier en cola gekocht. We hadden deze dag goed doorgelopen en waren flink opgeschoten zodat de dag erna alleen nog maar de bustocht op het programma stond. De hele dag was bij de groep echter onduidelijkheid over hoe lang er gelopen moest worden, vandaar dat we blij waren toen ons kamp werd opgezet.

Die avond heeft Rim namens de groep de fooien aan de dragers keukenploeg en gidsen uitgereikt. Enkelen waren echt ontroerd en kwamen ons de hand schudden. Het schaap heeft het ook moeten ontgelden, de manier waarop het vlees wordt bereid is niet zoals wij het gewend zijn. De botten werden met de bijl dat bij de wc-tent lag in stukken geslagen en hier werd dan soep van getrokken voor de dragers. Wij kregen dan het beter vlees dat gekookt werd. Daarna dan het feest, de dorpelingen hebben het laten afweten, toen heeft de keukenploeg onder aanvoering van de hoofdgids Dawa het heft in handen genomen en gezongen en gedanst en hebben wij een fles bier gedronken, heerlijk.

Donderdag 30-oktober-1997, van dorp nabij Trisuli  Bazar (1200m) naar Trisuli  Bazar (650m).

Het had die nacht flink geonweerd en geregend. Onze tent is droog gebleven, diverse anderen hadden veel wateroverlast gehad. Om 07:15 zijn we vertrokken voor de laatste wandeling. Voor Marlies was het nog een moeilijke laatste wandeldag vanwege haar rug ze heeft een week met pijnstillers moeten lopen.

Om 09:00 uur arriveerden we in Trisuli  Bazar bij de bus. Door de regen was de toestand van de weg strek verslechterd, wat een sporten en hobbels. We zijn tot 12:00 uur door gehobbeld waarna we in een dorpje zijn gaan eten. Onze kok had eerst de keuken gecontroleerd waarna we Dahl hebben gegeten, de nationale kost.

Om 15:00 uur zijn we in Kathmandu in het hotel gearriveerd, we kregen kamer 212. Op de kamer aangekomen hebben we de plunjebalen omgekiept gesorteerd en daarna lekker gedoucht.

Om 17:00 uur zijn we samen met Wim een cadeau gaan kopen voor Albert die jarig was en een aardigheidje voor Rim de reisleider. Die avond zijn we met de groep gaan eten in het Yak restaurant waar we Tomba (Tibetaans bier). Om 22:00 uur kwamen we in het hotel terug waar we weer lekker in een gewoon bed hebben geslapen.

Vrijdag 31-oktober-1997, reisdag van Kathmandu naar New Delhi.

Het vliegtuig zou om 18:00 uur vertrekken zodat we om 15:00 uur moesten inchecken.

Die morgen hebben we Durbar Square het handelscentrum van Kathmandu bezocht waar we op de terugweg naar het hotel bijna zijn verdwaald. Uiteindelijk hebben we het hotel weer gevonden waar we om 15:00 uur afscheid hebben genomen van de groep. Van het hotel kregen we een witzijden sjaaltje dat ons zou behoeden voor een veilige thuisreis. We zijn samen met Wim Penninx teruggereisd. Op het vliegveld aangekomen was de vertrektijd gewijzigd naar 20:00 uur, uiteindelijk zijn we dan om 20:30 uur opgestegen. De vlucht is verder heel voorspoedig verlopen waar we om 21:30 uur in Delhi zijn geland en vandaar met de bus naar het Centauer hotel zijn gebracht. Waar hebben overnacht.

Zaterdag 1-november-1997, reisdag van Delhi via Parijs naar Amsterdam.

Het ontbijt in het Centauer hotel. We mochten voor 100 roepies bestellen, het continental breakfest koste echter 104 roepies bijbetalen was geen optie, dat gaf nogal problemen, uiteindelijk hebben we het opgelost door voor maar 2 personen te bestellen.

Om 05:00 uur zijn we met de bus weer naar het vliegveld gebracht en om 07:35 uur lokale tijd, (02:05 uur Nederlandse tijd) zijn we opgestegen met de Jumbo Jet.

Om 12:30 uur zijn we dan in Parijs geland en om 15:10 uur met de Airbus weer opgestegen en om 16:20 uur stipt op tijd op Schiphol zijn geland waar we werden verwelkomd door Karen Bas en Marc.

Samenvattend

Een fantastische reis, we hebben van alles gezien en gehad.

• Heel veel tegenstellingen, arm en rijk.
• Kathmandu, een smerige lawaaierige stad.
• Heel veel rust in de bergen.
• De bevolking, heel vriendelijk.
• Een geweldige kok.
• Ontzag voor de dragers.
• Prachtige vergezichten.
• Namasté (Ik groet al het goede in U)